Ahad, 4 November 2007

TUGASAN HUJUNG MINGGU 1-3 NOVEMBER 2007

Sekarang ini demam peperiksaan melanda pelajar-pelajar yang akan menduduki peperiksaan SPM dan STPM. Kepada semua pelajar, pastikan anda berjaya. Tapi mengertilah, seperti yang selalu diingatkan, ilmu bukan hanya peperiksaan tetapi lebih daripada itu adalah untuk kehidupan. Jadilah manusia yang dapat memanfaatkan ilmu yang Tuhan berikan. Guru hanya menjadi penyampai sahaja. Sentiasalah bersyukur dan beringatlah supaya kita berada di landasan yang benar. Selamat menghadapi peperiksaan dunia yang akan menentukan kejayaan dunia dan akhirat. Jadilah seperti padi yang kian berisi kian tunduk bukan lalang yang terus berdiri meski kosong tak berisi.

Menghadapi peperiksaan penting seperti ini memerlukan persedian lebih daripada sekadar membaca semata-mata. Tanpa persediaan yang rapi maka ramai pelajar yang mendapat keputusan yang tidak setimpal dengan usahanya. Anda tidak perlu takut dengan peperiksaan sebab sama ada anda bersedia atau tidak, masa untuk berhadapan dengannya tetap akan tiba. Oleh itu lebih baik anda fokuskan kepada persediaan anda untuk berjuang terutama pada saat-saat akhir ini. Untuk cemerlang dalam peperiksaan pelajar perlu bersedia dari segala aspek, bukan setakat membaca dan mengulang kaji semata-mata. Persediaan yang rapi memupuk keyakinan yang tinggi untuk pelajar menghadapi peperiksaan mereka.

Sebagai tambahan daripada P&P di dalam kelas, ada baiknya pelajar-pelajar menjawab soalan latihan di bawah. Pelajar boleh menggunakan ruang komentar untuk menjawab soalan atau menghantar jawapan tersebut melalui e-mel kepada saya.

TUGASAN 1

Alih bentuk bahasa petikan di bawah ini ke dalam bentuk prosa biasa dengan memindahkan bentuk dialog ke dalam cakap pindah. Petikan yang terhasil mestilah memperlihatkan ciri-ciri keutuhan satu wacana. [15]

Encik Johan tersentak dari lamunannya. Dia beralih ke ruang dalam. Telefon terus berdering nyaring. Tergesa-gesa dia mengatur langkah. Gagang diangkat dengan wajah yang tidak sabar

“Hello”
“Ayah!”
“Ya….., itu Jafri?”
“Ya…., ayah.”
“Hmm…, kenapa?”
“Ayah masih marah?”
“Tak usah tanya itu!”
“Ayah sihat?”
“Tak perlu kautahu!”
“Maafkan saya ayah kerana saya tak telefon ayah!”
“Apa mustahaknya kautelefon aku?”
“Saya ingin beritahu ayah…”
“Apa masih ada yang perlu aku tahu?”
“Ya, ayah!”
“Saya harap ayah bertenang!”
“Apa perlunya aku bertenang!”
“Begini ayah…., saya nak beritahu ayah…., ibu sakit!”
“ Ibu ….Ibu kausakit?” Encik Johan terkejut.
“Ya ….ayah. Ibu tiba-tiba kena darah tinggi.”

Encik Johan membisu. Tangannya menggeletar.


LATIHAN 2
Alih bentuk bahasa petikan di bawah ini ke dalam bentuk prosa biasa dengan memindahkan bentuk dialog ke dalam cakap pindah. Petikan yang terhasil mestilah memperlihatkan ciri-ciri keutuhan satu wacana. [15]



SYUKUR : Anjang Aki nak minum?

AKI : Hem! (Bangun semula lalu bergerak ke pangkin. Sebelum dia duduk, dia meninjau-ninjau arah ke sebelah kiri sungai sambil menekap dahinya dengan tangan menghadang cahaya matahari) Heh! (Duduk di pangkin)

SYUKUR : (Membawa segelas air kepada Aki) Ini airnya Anjang. Anjang nak kuih apa?

AKI : Kuih jongkong atau lopeh!

SYUKUR : Kuih jongkong dah habis. Lopeh ada lagi. (Bergerak semula ke gerai lalu mengambil kuih yang dipinta. Lalu membawanya kepada Aki) Ha, ini dia.(Duduk di pangkin). Dua tiga hari ni, saya tengok Anjang lemah-lemah aje. Anjang sakit?

AKI : (Menggelengkan kepalanya. Angkuh). Sakit? Siapa sakit? Kamu ni risaukan aku tak tentu fasal. Aku tak sakit. Aku tak sakit.

SYUKUR : Anjang janganlah nak berdalih-dalih. Anjang memang dah tak sihat. semua orang kata begitu. Dari darat ke baruh Anjang berjalan, setiap hari, sejak tiga empat tahun lalu, semua orang nampak keadaan Anjang. Dari sehari ke sehari keadaan Anjang berubah-ubah.



LATIHAN 3
Alih bentuk bahasa petikan di bawah ini ke dalam bentuk prosa biasa dengan memindahkan bentuk dialog ke dalam cakap pindah. Petikan yang terhasil mestilah memperlihatkan ciri-ciri keutuhan satu wacana. [15]

Emak menyapu air mata di pelipis pipi kiri muka Mek Jarah dan membetulkan bantal bawah kepala Mek Jarah dan nampak jari tangan kanan Mek Jarah yang kosong di bawah bantal.

“Mana cincin kamu?” Emak bertanya.

Mek Jarah diam.

“ Kamu pecatkah? Jangan letak merata nanti hilang.”

Mek Jarah diam dan masih terlentang dan memejamkan mata. Emak cuba cari cincin bawah kain sarung Mek Jarah dan bawah bantal Mek Jarah.

“Kamu letak cincin di mana?”

Mek Jarah pusing belakang lalu mengiring menghadap dinding. Dan menangis teresak- esak.

“Cincin kamu….mana, Mek Jarah?”

“Hilang……”

“Hilang?? Waktu kamu di mananya hilang????”

“Jatuh dalam sungai…. Waktu mandi tadi!”

KATA-KATA HIKMAT
Kejayaan tidak datang kepada manusia yang leka. Charles Cahier

Selasa, 18 September 2007

Bahasa Melayu atau Bahasa Malaysia?

Bahasa Melayu atau Bahasa Malaysia?
[Bersama Datuk Dr. Hassan Ahmad (Ketua Eksekutif Yayasan Karyawan/Mantan Ketua Pengarah DBP Kelima)]

Kalau orang luar negeri atau pelancong luar negara bertanya saya: bahasa apakah yang menjadi bahasa rasmi dan bahasa kebangsaan Malaysia, apakah jawapan yang sepatutnya saya berikan? Saya akan menjawab: bahasa Melayu. Ini jawapan yang benar. Kalau saya berkata, ‘bahasa Malaysia’, orang akan bertanya, bahasa Malaysia itu bahasa apa? Kalau saya berkata bahawa ‘bahasa Malaysia’ ialah bahasa Melayu, orang luar itu, kalau dia cerdik, boleh bertanya seterusnya, apakah bahasa Cina atau bahasa Tamil bukan bahasa Malaysia?

Demikianlah, kalau saya pergi ke Britain dan buat selamba bertanya, apakah bahasa rasmi atau ‘bahasa kebangsaan’ Britain? Mungkinkah orang Britain akan berkata: “Bahasa Britain”? Tentu tidak. Mereka akan berkata ‘Bahasa Inggerislah’.

Jawapan yang sama juga akan kita dapat kalau kita bertanya soalan yang sama kepada orang Australia. Di Malaysia, istilah yang digunakan untuk membezakan bahasa Melayu dengan bahasa-bahasa lain dari segi taraf sosiopolitik atau taraf undang-undangnya (legalistik) ialah bahasa kebangsaan.

Istilah ‘Bahasa Malaysia’ tidak terdapat dalam Perlembagaan, dalam Akta Bahasa Kebangsaan (1963/68), dan dalam Akta Pelajaran. Perlembagaan tidak menyatakan bahawa “bahasa Malaysia ialah bahasa kebangsaan Malaysia”atau “bahasa kebangsaan Malaysia ialah bahasa Malaysia”. Di Singapura, negara majoriti kaum Cina, bahasa Melayu dijadikan bahasa kebangsaan negara itu. Jadi, kalau orang bertanya, bahasa apakah yang diiktiraf sebagai bahasa kebangsaan Singapura, jawapannya tentulah “bahasa Melayu” tidak mungkin “bahasa Singapura”.

Kalau kita berasa susah hati sangat bahawa kononnya istilah ‘bahasa Melayu’ ini ‘berbau perkauman’ oleh sebab itu kita menyangka orang bukan Melayu (boleh jadi) tidak suka menggunakan bahasa ini, saya kira ini perasaan yang dibuat-buat sahaja. Lama-lama nanti kita takut pula hendak menggunakan istilah “bangsa Melayu”. Masalah ini tidak “neutral” atau lebih “bebas etnik”, istilah itu sebenarnya sudah ada, iaitu istilah bahasa kebangsaan.

Selepas kemerdekaan istilah ini tidak dikaitkan lagi dengan bangsa Melayu atau dengan “nasionalisme Melayu” tetapi sudah dijadikan bahasa kebangsaan negara Malaysia, bahasa yang merentas sempadan dan kepentingan etnik.

Pusat-pusat pengajian Melayu di luar negeri, di Eropah, di Korea, di Jepun, di negeri China, di Amerika, di Australia dan di beberapa banyak tempat lain lagi tentu tidak akan mengubah kursus “Pengajian Bahasa Melayu” di tempat masing-masing kepada kursus “Pengajian Bahasa Malaysia”. Sarjana-sarjana di sana tahu bahawa yang ada di dunia ini ialah “bahasa Melayu”, bahasa yang sudah wujud sejak lebih 2000 tahun dan inilah bahasa yang mereka kaji.

Nampaknya kelam kabut lagi jadinya orang di Malaysia, terutama pelajar di sekolah. Buku teks dan sukatan pelajaran tidak akan menggunakan istilah “bahasa Melayu” lagi. Timbul pula soal: apakah sastera Melayu akan disebut sastera Melayu atau “sastera bahasa Malaysia”?

Saya berharap istilah “bangsa Melayu” suatu hari nanti tidak akan dihapuskan seperti terhapusnya “Persekutuan Tanah Melayu” atau “Negeri Melayu”, yang sudah digantikan dengan istilah ‘Semenanjung Malaysia’ atau ‘Malaysia Barat’ – agaknya istilah ini lebih ‘bebas etnik’.
Walau bagaimanapun, apa pun istilah yang kerajaan hendak gunakan, yang penting, bahasa Melayu jangan menjadi korban atau mangsa perubahan nama ini. Janganlah bahasa ini diturunkan darjatnya menjadi bahasa “lambang negara” sahaja, atau hanya sebagai “bahasa perpaduan”– entah apalah maksud istilah ini!Yang penting bahasa Melayu hendaklah terus dimajukan sebagai bahasa ilmu, bahasa pembangunan negara dan bahasa tamadun tinggi di negara ini. Jangan nanti nasib bahasa Melayu di Malaysia seperti nasib bahasa Melayu di Singapura: tarafnya ialah sebagai “bahasa kebangsaan negara”, tetapi tidak memainkan peranan sebagai alat pembangunan negara.

CINTAILAH BAHASA KITA, KALAU TAK KITA SIAPA LAGI...
(sedihhhh... sayunya hati hari ini apabila menatap jadual peperiksaan STPM 2007, subjek Bahasa Melayu telah ditukar nama kepada subjek Bahasa Malaysia)

Khamis, 28 Jun 2007

Konsep Melayu dan Hipotesis Asal Usul Bahasa Melayu

1. Asal Usul Bahasa Melayu

1. Perkataan Melayu dikatakan muncul pertama kalinya dalam tulisan Cina antara tahun 644 – 645 M, iaitu disebutkan bahawa orang Mo-lo-yeu mengirimkan utusan ke negara Cina untuk mempersembahkan hasil-hasil bumi kepada raja Cina.

2. Kerajaan Melayu merupakan sebuah kerajaan yang besar dan luas pengaruhnya di Pulau Sumatera, iaitu zaman sebelum kerajaan Sriwijaya.

3. Perkataan Melayu juga dikatakan berasal daripada perkataan “Himalaya” yang bermaksud tempat bersalji.

4. Dalam bahasa Jawa Kuno, perkataan “Mlayu” bermaksud berlari atau mengembara yang merujuk kepada orang Indo-Melayu atau Austronesia yang bergerak dari Yunan.

5. Istilah Melayu dapat diberi dua pengertian, iaitu
- pengertian yang luas
- pengertian yang sempit
1.1 Pengertian yang luas
Istilah Melayu merujuk kepada bangsa-bangsa Austronesia yang terdapat di Semenanjung Tanah Melayu dan kawasan-kawasan gugusan kepulauan Melayu. Berdasarkan “The Malay Culture Study Project” (1972), konsep Melayu merujuk kepada suku bangsa di Semenanjung Tanah Melayu, termasuklah orang-orang Melayu di Thailand, Indonesia, Filipina dan Madagaskar.

Secara umumnya dapatlah dikatakan bahawa pengertian Melayu merujuk kepada bangsa yang berbahasa Melayu yang mendiami Semenanjung Tanah Melayu, pantai Timur Sumatera dan beberapa tempat lain di Nusantara.

1.2 Pengertian yang sempit
Pengertian yang sempit ialah seperti yang terdapat dalam Perlembagaan Malaysia, iaitu Perkara 153 mengatakan bahawa seseorang itu dapat ditakrifkan sebagai Melayu apabila memiliki ciri-ciri seperti:
- lazimnya berbahasa Melayu
- berkebudayaan Melayu
- beragama Islam ( yang murtad, tukar kewarganegaraan : taraf Melayu - hilang )

1.3 Tafsiran Melayu mengikut pengertian suku bangsa lebih berdasarkan etnik (keturunan biologi)Walaupun begitu, syarat berbahasa Melayu dan kebudayaan Melayu masih diperlukan. Walau bagaimanapun, mereka tidaklah semestinya beragama Islam. Untuk maksud ini, orang-orang Melayu ialah
- orang-orang Melayu seperti yang terdapat dalam Perlembagaan Malaysia.
-orang-orang Melayu yang mendiami kawasan Selatan Thai, Pesisir Sumatera (utara Medan, Deli, Serdang, Palembang, Riau, Lingga )
- ada beragama Budha, Kristian
- orang-orang Melayu di bahagian pertama Sarawak
- ada beragama Kristian
- orang-orang Melayu di Brunei dan Sabah
-tiada agama, lain-lain agama

1.4 Tafsiran Melayu mengikut pengertian Ras merangkumi penduduk Seluruh Nusantara. Berdasarkan kajian Geldern dan Kern, kumpulan bangsa Melayu berasal dari utara ke selatan. Mereka berasal dari satu kelompok bangsa kemudian tersebar ke seluruh Nusantara. Pengertian mengikut Ras ini lebih tertumpu kepada suatu rumpun bangsa yang besar dan berkaitan.


2.Salasilah bahasa Melayu dan hipotesis tempat asal bahasa Melayu.

Huraian salasilah bahasa bahasa Melayu dalam rumpun Austronesia menggunakan skema perkembangan bahasa Melayu daripada filum Austris kepada bahasa Melayu moden. Terdapat beberapa teori tentang perkembangan bangsa dan bahasa Melayu. Teori tersebut belum selesai dibuktikan tetapi alasan-alasan yang dikemukakan bolehlah dibuat pegangan.

3. Von Heine Geldern berpendapat bahawa Kebudayaan Dong Son ( kebudayaan orang-orang darat Mon-Khmer ) bertanggungjawab terhadap pengembangan bahasa-bahasa kepulauan Melayu. Tempat lahirnya kebudayaan ini ialah di daerah-daerah Champa, Cochin-Cina dan Kampuchea. Geldern juga berpendapat bahawa asal kebudayaan Dong Son ini ialah di daerah Yunan, Selatan China. Kebudayaan ini dinamakan Kebudayaan Dongson kerana mengambil sempena tempat penemuan yang pertama yang bernama Dong Son di Annam Utara.
4. Lojik teori ini ialah terjumpanya kapak beliung segi panjang (rectangular axe) mengikut jaluran perjalanan iaitu di lembah Hoang-Ho, Yangtse, Mekong, Salween, Irrawaddy dan seluruh kepulauan Melayu. Ini menunjukkan arah pergerakan orang-orang kuno tersebut.

5. Orang-orang dari Yunan telah mengembara ke selatan pada tahun 2,500 Sebelum Masehi. Ini ialah puak/kumpulan pertama daripada kumpulan manusia yang dinamakan Indo-Melayu atau Austronesia. Mereka telah menjadi asas penduduk Asia Tenggara ketika itu. Puak mereka ini diberi nama Melayu Proto.
6. Kira-kira 1500 Sebelum Masehi, bergerak pula puak/kumpulan kedua yang lebih besar. Mereka menduduki kawasan-kawasan subur di pesisir pantai dan menghalau puak yang pertama lari ke dalam hutan. Meraka diberi nama Melayu Deutro. Kumpulan mereka sangat mahir dalam kerja-kerja pelayaran, ilmu bintang dan firasat.

7. Golongan Melayu Proto yang dihalau tadi dipisahkan oleh faktor-faktor goegrafi sehingga akhirnya mereka hidup terpisah-pisah. Keturunan-keturunan mereka dikenali sebagai Semang, Jakun, Jahut, Senoi, Negrito dan banyak lagi yang dikenali sebagai orang asli.

8. Golongan Melayu Deutro pula yang pandai dalam ilmu pelayaran telah mengembara dan membuka penempatan-penempatan baru di seluruh kepulauan Nusantara dan luar Nusantara. Mereka juga terpisah oleh faktor-faktor geografi antara satu sama lain. Ini menyebabkan bangsa dan bahasa mereka terpisah dan berkembang mengikut perkembangan penuturnya. Perkembangan secara terasing inilah akhirnya mewujudkan bahasa-bahasa dan dialek-dialek yang berlainan seperti bahasa Iban, Tagalog, Minangkabau, Jawa, Formosa, Batan, Bisaya dan banyak lagi yang pada asalnya bahasa-bahasa tersebut dari rumpun yang sama

9. Bahasa-bahasa tersebut mempunyai kata-kata dan sistem bunyi yang agak berlainan tetapi jika dibuat penyelidikan yang mendalam kita akan mendapati banyak persamaan yang menunjukkan bahawa bahasa-bahasa itu asalnya serumpun. Bahasa asal itu sebenarnya dinamakan bahasa Melayu Kuno atau bahasa Melayu Proto.

10. Teori yang mengatakan asal usul orang Melayu dan bahasa Melayu dari Asia Tengah ( teori yang dinyatakan di atas ) didokong kuat oleh Geldern H. R. Walau bagaimanapun teori beliau ini didapati lemah kerana alasan kapak beliung segi tiga tidak kukuh kerana kapak jenis yang sama juga dijumpai di Amerika dan Eropah.

11. Teori kedua yang lebih tepat dan menolak teori pertama tadi ialah teori yang dikemukakan oleh Gorys Geraf. Geraf mengatakan bahawa bangsa Melayu sudah sedia ada di Kepulauan Melayu dan mereka menuturkan bahasa keluarga Nusantara. Menurut Geraf negeri asal orang Melayu ialah daerah Indonesia dan Filipina.

12. Sarjana tempatan, Asmah Hj. Omar pula mengatakan Kepulauan Melayu atau Nusantara memang mempunyai penduduk aslinya sendiri. Mereka sudah menetap di Nusantara sejak 8000 SM.
13. Sutan Takdir Alisjahbana pula mengatakan bahawa bangsa Melayu terdiri daripada bangsa-bangsa yang hidup di Asia Tenggara, iaitu di negara Thai Selatan, Malaysia, Singapura, Indonesia, Brunei dan Filipina Selatan. Bangsa-bangsa ini mempunyai ciri-ciri tubuh badan yang berlainan daripada bangsa-bangsa Cina di Asia Utara dan bangsa-bangsa India di Asia Barat.

Konsep Keluarga
Bahasa yang memperlihatkan penyimpangan yang agak sedikit disebut sebagai bahasa yang sekeluarga iaitu bahasa yang tergolong dalam satu keluarga yang sama. Jadi, sesuatu keluarga bahasa itu terdiri daripada beberapa bahasa yang dipanggil subkeluarga/subkelompok.

Bermula dari ibu bahasa yang diberi nama bahasa-bahasa Austris ( satu cabang penting daripada filum bahasa dunia ), berpecahlah kepada tiga rumpun besar yang menguasai lebih separuh daripada benua Asia iaitu Bahasa-bahasa Austro-Asia, Bahasa-bahasa Tibeto-Cina dan Bahasa-bahasa Austronesia. Rumpun Bahasa Austronesia terbahagi kepada empat cabang utama iaitu Nusantara, Polinesia, Melanesia dan Mikronesia.

Dalam perbendaharaan kata, bahasa-bahasa itu sendiri banyak mempunyai persamaan yang menarik perhatian dan membutikan bahawa bahasa-bahasa ini serumpun dan berasal daripada satu, iaitu daripada bahasa Melayu Kuno dan Bahasa Melayu Proto.

Bahasa Melayu merupakan subkeluarga bagi keluarga Indonesia atau Sumatera. Subkeluarga merupakan bahasa yang berada di bawah golongan keluarga sesuatu bahasa. Keluarga bahasa pula merupakan unsur yang berada di dalam rumpun bahasa yang lebih besar. Manakala rumpun bahasa pula berada di bawah satu filum bahasa. Secara istilahnya, maksudnya adalah seperti berikut:

1. Filum : Kelompok bahasa yang lama waktunya 5,000 tahun
2. Rumpun : Sekumpulan bahasa yang mempunyai usia antara 2,500 hingga 5, 000 tahun.
3. Keluarga : Sekumpulan bahasa yang usianya kurang daripada 2,500 tahun

Profesor Nik Safiah Karim menerangkan bahawa bahasa Austronesia ialah satu rumpun bahasa dalam filum bahasa Austris bersama-sama dengan rumpun bahasa Austroasia dan Tibet-China (rujuk carta alir di bawah)
Bahasa Melayu termasuk dalam bahasa-bahasa Golongan Sumatera bersama-sama dengan bahasa-bahasa Acheh, Batak, Minangkabau, Nias, Lampung dan Orang Laut.

Contoh Soalan:
1. Bahasa Melayu yang termasuk dalam rumpun bahasa Austronesia adalah daripada keluarga
A. Polinesia
B. Melanesia
C. Nusantara
D. Austroasia
(Soalan 17, STPM 2000)

2. Antara yang berikut, yang manakah bahasa yang termasuk dalam kategori “keluarga” dalam kajian asal usul bahasa berdasarkan usia?
I Formosa
II Polinesia
III Melanesia
IV Austronesia
A I dan II
B I dan IV
C II dan III
D III dan IV
(Soalan STPM 2005, No. 11)
Bahasa Melayu merupakan ahli keluarga/ subkeluarga bahasa Indonesia/Sumatera, manakala keluarga bahasa Indonesia/Sumatera pula ialah keluarga bahasa di bawah rumpun bahasa Austronesia. Keluarga bahasa yang lain di bawah rumpun Austronesia ialah Melanesia, Mikronesia dan Polinesia.

Rumpun bahasa Austronesia pula ialah rumpun bahasa yang berada di bawah Filum Austris. Terdapat beberapa Filum bahasa yang lain yang melahirkan jurai rumpun, keluarga dan subkeluarga yang lain pula.

Bahasa Melayu tergolong ke dalam keluarga Nusantara dan di bawah rumpun Bahasa Austronesia. Keluarga Nusantara ini mempunyai kira-kira 200 - 300 bahasa yang menjadi subkeluarga. Bahasa Melayu pula berada dalam subkeluarga Sumatera.

Rabu, 20 Jun 2007

Peminjaman Kosa Kata Asing Dalam Bahasa Melayu

1. Terdapat tiga bahasa yang sangat besar pengaruhnya dalam proses peminjaman kosa kata kepada bahasa Melayu iaitu bahasa Sanskrit, bahasa Arab dan bahasa Inggeris. Walau bagaimanapun, bahasa-bahasa Cina, Tamil, Siam, Belanda, Portugis, Parsi, Hindustan dan Jawa ada juga memberi sumbangan dalam bentuk peminjaman kosa kata kepada bahasa Melayu.
2. Unsur-unsur Sanskrit dalam bahasa Melayu. Bahasa Sanskrit banyak memperkayakan bahasa Melayu sejak dari zaman dahulu lagi. Bukan sahaja bahasa Melayu, tetapi mana-mana bahasa yang mempunyai hubungan dengan India akan sedikit sebanyak menerima pengaruh bahasa Sanskrit. Bahasa Sanskrit masuk ke dalam bahasa Melayu melalui proses perdagangan iaitu apabila kerajaan-kerajaan Melayu zaman dahulu membuat hubungan perdagangan dengan India. Pedagang-pedagang India yang datang berdagang dengan Tanah Melayu menggunakan bahasa Sanskrit. Paling utama ialah golongan pengembang agama buddha yang datang untuk mengembangkan agama Buddha di rantau Asia Tenggara ini. Mereka akan menggunakan bahasa Sanskrit.

3. Kajian telah menunjukkan bahawa dalam bahasa Melayu terdapat sebanyak 677 patah perkataan yang berasal daripada bahasa Sanskrit. Kata-kata itu merangkumi pelbagai bidang kehidupan seperti bidang agama, falsafah, alam semula jadi, kenegaraan, hubungan kekerabatan, haiwan dan mergastua, bunga dan tumbuh-tumbuhan, bahagian-bahagian tubuh badan, penyakit, perdagangan dan perniagaan, barangan dagangan, bahasa, pembelajaran dan kesusasteraan, angka-angka, tanda masa dan arah, sifat dan keadaan, kata-kata kerja, keterangan ganti nama, penghubung dan seru, unsur-unsur awalan dan akhiran dan kata majmuk. Contoh kata pinjaman daripada bahasa Sanskrit:

a. Agama dan falsafah b. Bunga dan Tumbuh-tumbuhan

- Syurga
- agama -amra
- bidadari -angsana
- budi -cempa
- dewa -cempaka
- dewi -melati
- dewata -penaga
- puasa
- sakti
- sengsara

c. Istilah Abstrak d. Hubungan dan kekeluargaan
- Asmara -bangsa
- bencana -belia
- cinta -dara
- cedera -dirgahayu
- dusta -isteri
- gembira -suami
- guna -janda
- jasa -saudari
- sentosa -saudara
- usaha -seteru

d. Alam semula jadi e. bahagian tubuh badan

- angkasa/udara -anggota
- bumi -bahu
- bayu -badan
- gua -kepala
- tanah -muka
- samudera -nadi
- ombak -sendi
- suria
- cahaya
- nyala

f. Kenegaraan dan g. penyakit
hubungan kekerabatan


- desa -selesema
- kota -demam
- pengawal -kusta
- raja
- maharaja
- permaisuri
- putera
- puteri
- mulia
- menteri


h Haiwan dan Margastua i. perdagangan dan barangan

- angsa -arak
- gajah -gangsa
- ketam -curiga
- serigala -bahara
- singa -kunci
- unta -biaya
- jelawat -warna
-berat

PENYERAPAN UNSUR-UNSUR ASING DALAM BAHASA MELAYU

1. Untuk menjadi bahasa moden, bahasa Melayu seperti juga mana-mana bahasa besar dunia menerima pengaruh menerima unsur-unsur asing terutama dalam aspek kosa kata atau perbendaharaan kata. Pengaruh paling awal ialah pengaruh bahasa Sanskrit. Pengaruh bahasa Sanskrit sungguh berkesan dan sangat besar sumbangannya terhadap bahasa Melayu secara keseluruhan.

2. Faktor yang mendorong sesuatu bahasa itu termasuklah bahasa Melayu untuk mengambil unsur-unsur asing ( proses peminjaman) ialah :

i. Keperluan dalam dunia baru terutama dalam hal untuk memberi nama-nama baru atau istilah-istilah baru yang menepati kehendak pengisian masa dan keadaan waktu itu.
ii. Perkembangan dalam urusan perniagaan dan perdagangan.
iii. Faktor psikologi masyarakat peminjam. Masyarakat penutur akan meminjam daripada bahasa yang dianggap lebih tinggi tarafnya daripada bahasa ibundanya sendiri.
iv. Untuk memantapkan lagi struktur sesuatu bahasa itu. Proses peminjaman sebenarnya boleh mendatangkan pengukuhan kepada bahasa yang meminjam. Seterusnya bahasa tersebut akan terus berkembang dan hidup dalam sebarang masa dan keadaan.

3. Terdapat 6 unsur yang boleh dipinjam daripada sesuatu bahasa luar dan bahasa Melayu telah meminjam kesemua unsur ini untuk memantapkan lagi strukturnya. Unsur-unsur itu ialah:

4. Unsur perkataan (kosa kata/ perbendaharaan kata)
i. Bentuk huruf dan sistem tulisan
ii. Sistem bunyi
iii. Imbuhan
iv. Idiom

5. Proses peminjaman ialah satu proses yang mendorong bahasa penerima meminjam unsur-unsur yang terdapat dalam bahasa-bahasa asing melalui suatu cara/kaedah yang berperaturan dan sistematik.

6. Unsur-unsur asing masuk ke dalam bahasa Melayu melalui pertembungan antara penutur-penutur bahasa yang berkenaan. Pertembungan antara penutur boleh berlaku dalam hal-hal seperti di bawah:

i. Melalui proses peperangan dan penjajahan politik
ii. Proses perniagaan dan urusan perdagangan.
iii Melalui hubungan penjiranan dan persahabatan.
iv. Melalui aspek pendidikan dan penyebaran agama.

7. Unsur-unsur asing masuk ke dalam bahasa Melayu melalui keempat-empat proses di atas. Aspek peperangan dan penjajahan politik telah membawa masuk perkataan-perkataan daripada bahasa Portugis, Belanda dan Inggeris. Manakala aspek perniagaan, urusan berjual-beli dan pendidikan serta penyebaran agama Islam. Perkataan-perkataan yang dibawa masuk termasuklah melalui peminjaman daripada bahasa Sanskrit, dan Arab.

8. Penjiranan dan persahabatan pula telah membawa masuk perkataan-perkataan daripada bahasa Cina, Tamil, dan dialek Indonesia.

9. Jenis-jenis peminjaman
i. Peminjaman tulen
ii. Peminjaman maksud
iii. Peminjaman kacukan
iv. Peminjaman pemerian
v. Peminjaman berpindah
vi. Peminjaman dialek
vii. Peminjaman kuno

10. Kesan-kesan peminjaman kepada sesuatu bahasa boleh dilihat apabila berlaku penyesuaian dan perubahan terhadap kosa kata bahasa peminjam. Peminjaman perlu dikawal kerana peminjaman yang berlebih-lebihan akan mengakibatkan keaslian bahasa peminjam itu sendiri, campur aduk struktur akan berlaku.

11. Pertembungan sesuatu bahasa dengan bahasa yang lain akan mengakibatkan perubahan bunyi atau fonologi, bentuk kata atau morfologi dan bentuk ayat atau sintaksis. Dalam bahasa Melayu perubahan fonologi berlaku apabila bahasa Melayu bertembung dengan bahasa Arab dan Inggeris.

Ahad, 3 Jun 2007

PERANCANGAN BAHASA

Apabila disebut perancangan bahasa, ramai pelajar saya tersenyum dan tersipu-sipu. Kata mereka, apa yang mereka tahu ialah perancang keluarga, rupa-rupanya bahasa juga boleh dirancang. Iitulah kelebihan orang berilmu, kalau rajin belajar, banyaklah maklumat yang kita perolehi.
1. KONSEP PERANCANGAN BAHASA:
Perancangan bahasa bererti pembinaan bahasa secara sedar untuk memungkinkan sesuatu bahasa itu berupaya menangani fungsi-fungsi baru yang dikenakan ke atasnya. Bahasa melayu dirancang supaya dapat menjadi bahasa pentadbiran, bahasa undang-undang dan kehakiman, bahasa ilmu, dan bahasa seluruh sistem kehidupan moden.

2. Perancangan bahasa terbahagi kepada dua bahagian iaitu:
-Perancangan taraf
-Perancangan korpus
Perancangan yang pertama memberikan taraf tertentu kepada sesuatu bahasa, sementara perancangan jenis yang kedua membina bahan bahasa tersebut menjadi bahasa yang kemas sistemnya supaya dapat memenuhi taraf yang diberikan kepadanya.
3. Perancangan taraf bahasa Melayu melibatkan pemberian tiga taraf penting kepada bahasa Melayu. Masing-masing ialah taraf sebagai
· bahasa kebangsaan,
· bahasa rasmi, dan
· bahasa pendidikan.

Taraf bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan amat besar ertinya, terutama sebagai lambang dan unsur penyatuan bangsa Malaysia. Tentu sukar diterima akal bahawa bahasa yang dinobatkan sebagai bahasa bagi 25 juta orang (dalam konteks Malaysia saja) tidak dapat menjadi wahana pemikiran moden, sedangkan transformasi budaya terus-menerus berlangsung. Oleh itu, taraf bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan akan terus mengukuhkan potensi bahasa tersebut sebagai bahasa yang dapat berinteraksi dengan isu-isu dunia moden.
4. Taraf bahasa rasmi yang ditetapkan bagi bahasa Melayu pula menyediakan ruang yang cukup luas bagi bahasa Melayu berkembang dalam bidang-bidang profesional seperti pentadbiran, pengurusan, undang-undang, ekonomi, dan lain-lain. Hal ini demikian kerana menurut tafsiran Perlembagaan, istilah rasmi merujuk kepada segala urusan Kerajaan Persekutuan, Kerajaan Negeri, dan Pentadbiran Awam. Dengan tafsiran itu dan dengan andaian bahawa tafsiran itu berlaku sepenuh-penuhnya, maka tidak diragui bahawa bahasa Melayu mampu menjadi bahasa moden, iaitu bahasa yang dapat mengungkapkan konsep-konsep kehidupan moden. Dapat dikatakan bahawa seluruh konsep yang berkaitan dengan urusan rasmi kenegaraan mewakili kehidupan dunia moden. Yang menjadi soal ialah kemampuan dan kesediaan semua kalangan yang terlibat dalam pentadbiran negara menggunakan bahasa Melayu dalam semua urusan rasmi.

5. Taraf bahasa Melayu sebagai bahasa penghantar pendidikan atau bahasa ilmu menyediakan ruang yang cukup luas untuk kita memupuk bahasa tersebut sebagai bahasa moden. Hal ini demikian kerana asas kehidupan moden yang terpenting ialah ilmu. Bahasa yang mampu mengungkapkan hal ehwal ilmu dengan sendirinya adalah bahasa moden. Dengan potensinya yang telah terbukti pada zaman gemilang tamadun Melayu-Islam sebagai bahasa ilmu, dan dengan dibantu oleh adanya Dasar Bahasa Kebangsaan serta Dasar Pendidikan Kebangsaan, bahasa Melayu kini sedang ada di landasan menuju kesempurnaannya sebagi bahasa moden. Bahasa Melayu bukan saja dapat menjadi wahana penyebaran ilmu di peringkat persekolahan dan dalam bidang sains sosial, malah terbukti mampu menjangkau ke peringkat universiti dan masuk ke medan ilmu-ilmu di peringkat persekolahan dan dalam bidang sains sosial, malah terbukti mampu menjangkau ke peringkat universiti dan masuk ke medan ilmu-ilmu sains tabii dan bidang teknikal. Singkatnya, bahasa Melayu dapat dijadikan bahasa perantaraan untuk komunikasi ilmu sejagat.

6. Hubungan pembakuan bahasa dengan perancangan bahasa
Secara mudah, perancangan bahasa ialah "usaha, tindakan, atau proses merancang sesuatu bahasa yang tertentu secara sedar untuk memungkinkan bahasa itu mampu memenuhi fungsi-fungsi tertentu". Takrif yang dikemukakan itu dapat dihubungkan dengan tahap-tahap perancangan bahasa yang dikemukakan oleh Profesor St. Takdir Alisjahbana, iaitu:
1. pemilihan bahasa kebangsaan;
2. propaganda;
3. pembakuan;
4. peluasan penggunaannya
7. Pejuang dan pemimpin awal negara telah memilih bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan ketetapan itu diabadikan dalam Perlembagaan Negara yang menjadi undang-undang induk. Tahap propaganda untuk memungkinkan penerimaan bahasa yang dipilih itu telah berlangsung dengan jayanya pada tahun 1960-an melalui kempen Minggu dan Bulan Bahasa Kebangsaan di bawah teraju Panglima Bahasa Allahyarham Tun Syed Nasir Ismail yang ketika itu menjadi Pengarah Dewan Bahasa dan Pustaka. Tahap ketiga, iaitu pembakuan merupakan proses yang berterusan tetapi asasnya telah diletakkan. Tahap keempat, iaitu peluasan penggunaan bahasa tersebut berkaitan dengan fungsi yang diberikan kepada bahasa itu. Dalam konteks bahasa Melayu di Malaysia, tiga fungsi utama yang ditekankan ialah fungsi sebagai bahasa kebangsaan, bahasa rasmi, dan bahasa ilmu. Fungsi pertama dan kedua ditetapkan dalam Perlembagaan dan Akta Bahasa Kebangsaan 1963/67, manakala fungsi ketiga ditetapkan dalam Akta Pendidikan 1961.
8. Berdasarkan uraian ringkas di atas, teranglah bahawa pembakuan bahasa merupakan unsur dan proses yang penting dalam perancangan bahasa. Secara langsung pula, pembakuan bahasa mempunyai peranan yang penting dalam pembinaan negara, dengan mengingat bahawa perancangan bahasa merupakan salah satu prasyarat pembinaan Negara
9. Proses perancangan bahasa terbahagi kepada 3 peringkat iaitu;
-Peringkat membuat keputusan dasar
-Peringkat pelaksanaan
-Peringkat penilaian.

Peringkat membuat keputusan
Ialah pringkat membuat keputusan dasar dan kedudukan tentang bahasa yang hendak dirancang. Ini melibatkan bebeberapa unsur iaitu
-penyusunan strategi bagi melancarkan kegiatan-kegiatan perancangan bahasa
-meletakkan taraf bahasa Melayu
-dimulakan sejak DBP ditubuhkan sehingga selepas merdeka.

Peringkat Pelaksanaan
Peringkat ini melibatkan pelaksanaan rancangan-rancangan yang telah disusun. Peringkat ini dimulakan pada tahun 1970-an lagi dan melibatkan kegiatan pengekodan dan pemupukan bahasa Melayu secara intensif dijalankan.

10. Pengekodan bermaksud proses bagi menghasilkan satu variasi bahasa standard yang sempurna dan seragam dari aspek-aspek tatabahasa, ejaan, makna, dan sebutan. Tujuan pengekodan bahasa adalah untuk,
a. menghasilkan satu variasi bahasa yang lengkap dan sempurna, berkeupayaan memperketakan semua gejala dalam masyarakat kita, setanding tarafnya dengan bahasa-bahasa lain.
b.Membolehkan pengguna bahasa Melayu memantapkan penggunaan bahasanya supaya sesuai dan setaraf dengan bahasa lain.
c.Meletakkan taraf variasi bahasa yang dipilih itu, iaitu bahasa yang baku dan standard.
Mengikut Fishman et al (1971) proses pengekodan meliputi usaha-usaha ke arah “penyerapan variasi-variasi bahasa dari segi daerah dan sosial melalui penyediaan tatabahasa, kamus, panduan ejaan, dan sebagainya”.

11. Selain daripada pengekodan (atau kodifikasi), satu lagi proses yang berlaku pada peringkat pelaksanaan ini ialah pemupukan. Pemupukan bermaksud menumpukan perhatian pada usaha-usaha untuk mengembangkan bahasa supaya tercapai keadaan “saling terjemah” (inter-translatability) dengan beberapa bahasa moden lain. Ini dilaksanakan melalui pemupukan istilah-istilah baru, khususnya dalam bidang profesional dan teknikal.

12. Peringkat penilaian

Peringkat ini melibatkan penilaian dan peninjauan kembali terhadap hasil dan kesan kegiatan perancangan, yang bertujuan membantu perancangan selanjutnya. Peringkat ini dilakukan untuk mencapai tahap kematangan dan kemantapan penggunaan bahasa Melayu. Perkara ini perlu dilakukan untuk memastikan keberkesanan bahasa Melayu sebagai bahasa pendidikan dari peringkat rendah hinggalah ke universiti.
Untuk mengetahui lebih lanjut tentang perancangan bahasa klik http://ms.wikipedia.org/wiki/Perancangan_bahasa

Ahad, 20 Mei 2007

ANALISIS KESALAHAN BAHASA

Soalan Analisis Kesalahan Bahasa dikemukakan dalan Kertas 2 Bahagian D. Soalan ini menghendaki calon mengenal pasti kesalahan bahasa dalam petikan yang diberi, menjelaskan sebab kesalahan itu, dan membetulkannya.
Perkara-perkara penting tentang Analisis Kesalahan Bahasa:
• 15 Markah
• Kenal pasti 5-7 kesalahan bahasa dalam petikan
• Kemukakan sebab kesalahan
• Tulis pembetulan bagi kesalahan tersebut
Jenis-jenis Kesalahan Bahasa Yang Sering Dikemukakan:
1.Kesalahan ejaan:
- kata Melayu asli
- kata pinjaman(Bahasa Inggeris dan bahasa-bahasa serumpun)

2. Kesalahan morfologi
- Kata sendi nama
- Kata bilangan
- Kata pemeri
- Kata kerja
- Hukum D-M
- Frasa yang lewah

3. Kesalahan sintaksis:
- Ayat tergantung (ayat tanpa subjek/ ayat tanpa predikat)
- Ayat pasif ganti nama diri
- Struktur ayat tidak tepat
- Ayat yang kabur/ menyimpang makna
Contoh kesalahan:
- Di antaranya lebuh raya
- menelan berbilion
- berbillion
- Prasarana itu juga memanfaatkan pengguna
- Menghubungi antara satu tempat
(STPM 2001)

- adalah universiti
- terletak antara bandar raya pintar dengan …..
- di kedua buah kampus
- pelajar universiti lain tidak dapat dinikmati
- Dengan adanya tenaga pengajar …. dan sokongan padu daripada kakitangan pentadbiran.
(STPM 2002)

- seperti didakwa
- mereka timbulkan
- sebahagian besar anak-anak muda
- mengharapkan kepada
- setiap orang belia
(STPM 2003)

- Setiap orang pekerja
- Bagi kakitangan yang belum menerimanya diminta menghubungi
- menyatakan yang
- memperindahkan
- pamiran
(STPM 2004)

- berusaha menjadikan
- adalah asas penting
- di abad ke-21
- negara kita miliki
- optimistik pada perubahan
- merintis kepada perubahan
(STPM 2005)

- berusaha melahirkan
- menghormati kepada ibu bapa
- anti-sosial
- Manakala
- punca tidak kurang pentingnya
- kedua faktor tersebut
(STPM 2006)
Tugasan:
Cari jawapan dan bandingkan jawapan anda dengan jawapan yang akan saya sediakan. Anda juga boleh menjawab dengan menggunakan ruangan komen pada bahagian bawah ini.

Isnin, 16 April 2007

Penulisan Karangan (Tugasan Untuk Pelajar)

Tugasan Kumpulan B

Tugasan 1
Siap selewat-lewatnya Khamis, 22/03/06, 10 malam

Arahan:
1. Baca dan analisis soalan di bawah
2. Bina pendahuluan karangan selengkapnya mengikut isi yang dicadangkan

Soalan
Sejak kebelakangan ini bilangan remaja yang terlibat dengan pelbagai gejala sosial semakin meningkat dan sekiranya langkah-langkah yang berkesan tidak diambil, hal ini boleh mendatangkan kesan negatif terhadap negara. Pada pendapat anda apakah punca sebenar berlakunya gejala ini dan cadangkan langkah-langkah untuk mengatasinya.
Garis Panduan
Pendahuluan ( idea utama )
• senario gejala sosial dalam kalangan remaja
• keadaan semakin meruncing

Tugasan 2
Siap selewat-lewatnya Selasa, 27/03/06, 5 petang

Arahan:
1. Baca dan analisis soalan karangan yang sama seperti tugasan 1
2. Pilih 3 ( tiga ) isi punca sebenar dan 3 ( tiga ) isi langkah-langkah mengatasi dan bina perenggan selengkapnya. Setiap satu isi mesti dibina di dalam satu perenggan.

Punca sebenar
• ibu bapa gagal berfungsi
• rakan sebaya membawa kemudaratan
• pengaruh negatif media massa
• Peranan sekolah terhad, tidak memainkan peranan sebenar
• keperihatinan masyarakat luntur

Langkah-langkah mengatasi
• Didikan agama yang berterusan
• Komitmen para guru dan PIBG
• Kawalan penggunaan internet
• Peranan guru disiplin di sekolah

Tugasan untuk Kumpulan A

Tugasan 1
Siap selewat-lewatnya Rabu, 17/05/06

Arahan
Baca soalan di bawah dengan teliti dan bina pendahuluan karangan selengkapnya

Usaha menyuburkan tabiat gemar membaca dalam kalangan kanak-kanak untuk meningkatkan budaya ilmu mesti dipergiat secara berterusan. Bincangkan langkah-langkah yang boleh diambil untuk menyemai minat membaca di kalangan mereka.

Tugasan 2
Siap selewat-lewatnya Khamis, 22/03/06

Arahan
Baca soalan karangan dalam tugasan 1 dan huraikan tiga isi dalam tiga perenggan berasingan

Tugasan tambahan ( jawab jika ada masa terluang)
Bina kesimpulan untuk tajuk karangan di atas.

Selasa, 10 April 2007

Ayat Pasif dan Ayat Aktif

Ayat pasif ialah ayat yang menekankan objek dan perbuatannya berbanding "ayat aktif" yang menekankan subjek atau si pelaku. Kedua-dua jenis ayat ini sebenarnya tidak mempunyai kelainan makna apa pun. Walau bagaimanapun, sasterawan dan penulis sering menggunakan ayat aktif dan ayat pasif secara sedar, bergantung kepada apa yang hendak ditekankan. Dalam hikayat-hikayat Melayu dan karya sastera Melayu lama lebih banyak menggunakan struktur ayat ayat pasif. Prof. St. Takdir Alisjahbana berpendapat bahawa kejadian itu disebabkan oleh cara hidup atau sikap pasif orang Melayu pada zaman silam. Walau agaimanapun, ahli bahasa Dr Awang Sariyan tidak bersetuju dengan pendapat itu, dan berasa bahawa pemilihan ayat pasif itu sebenarnya "mencerminkan budi dan peribadi orang Melayu yang tidak menekankan ego individu". Menurutnya, "barangkali dengan perubahan nilai hidup moden, penulis sekarang lebih banyak menggunakan ayat aktif yang menekankan pelaku".

Jenis-jenis Ayat pasif

1. Ayat pasif untuk pelaku pertama dan kedua

Proses membentuk ayat pasif diri pertama dan kedua adalah sama dan terdiri daripada dua langkah iaitu objek dipindahkan pada awal atau pangkal ayat, dan yang kedua ialah menggugurkan awalan meN. Sebagai contoh, Saya menghantar surat itu semalam (ayat aktif)
akan menjadi; Surat itu saya hantar semalam.

a. Kesalahan yang biasa berlaku ialah apabila pengguna bahasa menggunakan aturan ayat pasif bahasa Inggeris apabila mereka menukarkan ayat aktif tadi kepada ayat pasif yang bersifat keinggerisan. Misalnya:
Surat itu telah dihantar oleh saya semalam.
Borang itu mesti diisikan oleh anda dahulu.

Dalam bahasa Inggeris, ayat di atas memang boleh diterima:
That letter was sent by me yesterday.
The form must be filled by you first.


Sebenarnya, aturan di atas ini juga merupakan aturan ayat pasif untuk pelaku ketiga, umpamanya, ayat-ayat yang berikut adalah betul:
Surat itu telah dihantar oleh Ali semalam.
Borang itu mesti diisikan oleh pemohon dahulu.


Oleh itu, kesalahan ini juga boleh dianggap sebagai "kesalahan menggunakan aturan ayat pasif untuk pelaku ketiga".

b. Kesalahan tidak menggugurkan meN

Ayat aktif :Saya membeli kereta itu daripada Ali.
Ayat pasif : Kereta itu saya membeli daripada Ali. (salah)

Seharusnya: Kereta itu saya beli daripada Ali.
Anda mesti menjawab soalan-soalan itu. ( aktif) sering dipasifkan menjadi;
Soalan-soalan itu mesti anda menjawab.

Ayat pasif yang tepat: Soalan-soalan itu mesti anda jawab.

c. Kesalahan menyisipkan kata lain antara pelaku dengan kata kerja pasif

Frasa subjek dan kata kerja pasif merupakan satu ikatan yang tidak boleh dipisahkan. Oleh itu, jika anda menggunakan kata bantu atau kata nafi, kata itu tidak boleh disisipkan antara pelaku dengan kata kerja pasif.

Salah :Buku itu saya telah baca.
Betul : Buku itu telah saya baca.
Salah : Buku itu saya tidak baca.
Betul : Buku itu tidak saya baca.
Salah : Kerja itu kamu mesti siapkan hari ini.
Betul : Kerja itu mesti kamu siapkan hari ini.

2. Ayat pasif untuk pelaku ketiga

Oleh sebab aturan ayat pasif untuk pelaku ketiga sama saja dengan aturan ayat pasif bahasa Inggeris, kesalahan ayat pasif ini jarang dibuat oleh mereka yang menjadikan bahasa Inggris sebagai pegangan. Kesalahan ayat pasif ini dibuat oleh kalangan yang sepatutnya fasih dalam bahasa Melayu tetapi suka menggunakan bahasa dengan cara yang mudah. Memang ada baiknya menggunakan bahasa yang mudah supaya semua orang mudah faham, tetapi bahasa yang mudah mesti juga mematuhi aturan.

Kesalahan yang biasa berlaku
Ayat-ayat berikut yang salah lazim diucapkan orang sehingga dianggap betul.
Salah : Buku itu Ahmad baca.
Betul : Buku itu dibaca oleh Ahmad.
Salah : Surat itu abang hantar semalam.
Betul : Surat itu dihantar oleh abang semalam.
Salah : Kerja itu mereka mesti siapkan hari ini.
Betul : Kerja itu mesti disiapkan oleh mereka hari ini.

3. Ayat pasif dengan imbuhan "ber"

Selain daripada digunakan dalam ayat aktif, awalan "ber" kadang-kadang juga digunakan dalam ayat pasif selepas "belum" dan "sudah" sebagai ganti untuk awalan "di":
Penggunaan "ber" : Seluar saya belum berjahit.
Penggunaan "di" : Seluar saya belum dijahit.
Surat itu sudah bertaip.
Surat itu sudah ditaip.

Pintu rumah sudah berkunci.
Pintu rumah sudah dikunci.

Walau bagaimanapun, kedua-dua awalan membawa konotasi yang berlainan. Awalan "di" membawa tanggapan bahawa kata kerja pasif itu dihubungkan dengan pelaku ketiga, sedangkan awalan "ber" tidak ada penekanan pelaku sama sekali. Ini disebabkan oleh imbuhan pasif "di" sering diikuti oleh "oleh", umpamanya "Seluar saya belum dijahit oleh seseorang". Bagaimanapun, penggunaan "ber" dalam bentuk ini juga membayangkan kekayaan gaya bahasa Melayu yang menyebabkan bahasa ini hidup dan menarik.

4. Ayat pasif "ter"
Awalan "ter" dalam ayat pasif biasanya berkaitan dengan keupayaan dan tanda selesainya sesuatu perbuatan atau perbuatan yang sedia berlaku.
Menunjukkan keupayaan : Batu yang besar itu terangkat olehku.
Menunjukkan perbuatan yang siap : Kedai itu tertutup sejak tadi.

Projek yang rumit itu terlaksana juga oleh usahawan baru. (keupayaan)
Buku ini terkarang oleh Awang Sariyan. (perbuatan yang siap)
Cita-cita ibu yang besar itu tertunai juga olehnya.
Perabot di ruang tamu itu tersusun.

Dalam penggunaan bahasa sekarang, bentuk ayat pasif sedemikian untuk menunjukkan keupayaan amat kurang, tetapi masih sah.

5. Ayat pasif "ke-an"
Ayat pasif yang menggunakan imbuhan "ke-an" sebagai ganti untuk "mengalami keadaan" ialah ungkapan yang tetap bentuknya dan tidak dapat diubah-ubah lagi. Walau bagaimanapun, dengan berdasarkan pola yang sedia ada itu, banyak lagi ayat pasif "ke-an" dapat dibentukkan.
Penggunaan bentuk pasif "ke-an" : Kerana lewat bangun, saya ketinggalan bas.
Maksud : Kerana lewat bangun, saya mengalami keadaan "ditinggalkan bas".
Jiran saya kecurian malam tadi membawa maksud jiran saya mengalami keadaan "hartanya dicuri orang".
Orang itu baru kematian suami. Maksud: Orang itu mengalami keadaan "suaminya mati".

6. Ayat pasif "kena"

Ayat pasif yang menggunakan kata "kena" sebagai ganti untuk awalan "di" lebih banyak digunakan oleh orang dalam pertuturan. Walau bagaimanapun, bentuk pasif ini boleh juga digunakan untuk gaya bahasa sebagai pilihan lain.
Penggunaan "kena" : Pemandu itu kena saman.
Penggunaan "di" : Pemandu itu disaman.

Budak nakal itu kena pukul.
Budak nakal itu dipukul.

Pencuri itu kena tangkap.
Pencuri itu ditangkap.

Sabtu, 7 April 2007

PANDUAN RINGKAS ALIH BENTUK TEKS (BAHAGIAN C)

JENIS-JENIS LARAS
•Bahasa Melayu Klasik
•Dialog (laras sastera kreatif)
•Iklan
•Undang-undang
•Puisi (moden dan klasik)

Laras yang paling popular dan kerap digunakan dalam kertas soalan ialah laras sastera kreatif/ dialog dan laras bahasa Melayu klasik. Untuk tujuan mengalih bentuk teks sastera kreatif kepada bentuk laras biasa, pelajar hendaklah mengetahui asas-asas mengalih bentuk teks, antaranya ialah dengan menukarkan semua cakap ajuk kepada cakap pindah. Oleh itu, perkara-perkara di bawah hendaklah dititikberatkan oleh pelajar bagi menghasilkan alih bentuk teks yang tepat.

1. Semua kata tanya seperti apa, siapa, bila, di mana, ke mana, bagaimana, kenapa, dan mengapa hendaklah ditukarkan kepada:
menanyakan
ingin mengetahui
inginkan kepastian/ingin mendapat kepastian
ingin tahu sebab


2. Pelajar-pelajar juga boleh mempelbagaikan ayat dengan menggunakan frasa-frasa seperti
•Menyatakan bahawa
•Menjelaskan bahawa
•Tambahnya lagi
•Jelasnya lagi
•Menerangkan bahawa

3. Pelajar mestilah menggunakan perkataan penuh bagi kependekan kata seperti nak, tak, dah, tu, tapi dsb.

4. Kata-kata larangan seperti jangan, usahlah, tak tidak boleh dimasukkan dan digantikan dengan perkataan melarang, menafikan dsb.

5. Pelajar juga hnedaklah menukarkan konsep masa seperti:
•hari ini - hari tersebut/ itu
•masa ini / kini - masa itu
•Sekarang - pada masa itu
•Sini - di situ
•Begini - begitu/ demikian
•Semalam - pada malam sebelum itu
•kelmarin - pada hari sebelum itu

5. Jangan buat ulasan atau laporan.

6. Jangan sesekali menyusun isi dan menokok tambah cerita.

Sampai di sini dulu untuk hari ini. Sebagai latihan, cuba alih bentuk teks di bawah.

“Kau menangis Linda…?” tanya Lokman apabila melihat Linda.
“Aku terlalu gembira, Man. Kejayaan ini hadiah untuk keluargaku. Kau bagaimana Man?”
“Aku juga berjaya, tapi tak secemerlangmu.”“Tak mengapalah Man, yang pentingnya kita sama-sama berjaya. Man…! Aku terpaksa pulang segera.”
“Kau kelihatan cemas saja, Linda.” Lokman dapat membaca riak di wajah Linda.
“Aku harus pulang segera. Ada hal yang penting di rumah Man. Aku tak boleh lama.”
“Kau merahsiakan sesuatu dari aku, Linda?”
“Sebenarnya ayah aku sakit, Man,” ujar Linda.
“Ayahmu sakit, Linda?”
“Ya….! Dah sebulan dia sakit, semasa aku datang tadi keadaannya agak tenat sedikit.”
Lokman diam seketika.
“Lama….? Kenapa tak beritahu aku? Dah bawa ke hospital?”
“Tiga minggu ayahku di hospital. Tapi mak tak mampu untuk menampung perbelanjaan ayah di hospital. Sekarang ayah terlantar di rumah.”
“Kalaulah kau beritahu sejak dulu lagi, dapat juga aku membantumu.”
Lama mereka membisu. Tiada patah-patah kata yang terbit dari rekahan bibir kedua-duanya.

PANDUAN RINGKAS PENULISAN KARANGAN STPM

PENDAHULUAN

Sesebuah karangan di peringkat STPM ini seharusnya mengandungi tiga bahagian, iaitu:-

IU = Idea Utama (Pendahuluan)
IS = Isi Sokongan
K = Kesimpulan

IU merupakan perkara yang penting yang memperkatakan secara umum tentang tajuk. IS pula jangan terlalu banyak; lima atau enam IS sudah cukup. Hal ini kerana., karangan pada peringkat ini bukan mementingkan kuantiti IS tetapi mengutamakan kualitinya. K juga harus ditulis dengan baik, bukan sekadar tiga atau empat baris.

2 PERENGGAN KARANGAN

Ketiga-tiga bahagian di atas hendak disampaikan dalam perenggan secara tepat, menarik dan berkesan. Jika pelajar memutuskan untuk menulis enam IS, bererti karangan pelajar seharusnya mengandungi lapan perenggan, iaitu satu perenggan untuk IU, enam perenggan untuk IS, dan satu perenggan untuk K.

Perenggan 1 (IU) - 80 perkataan
Perenggan 2 (IS1) - 90 perkataan
Perenggan 3 (IS2) - 90 perkataan
Perenggan 4 (IS3) - 90 perkataan
Perenggan 5 (IS4) - 90 perkataan
Perenggan 6 (IS5) - 90 perkataan
Perenggan 7 (IS6) - 90 perkataan
Perenggan 8 (K) - 80 perkataan

3 PANJANG KARANGAN

Panjang karangan yang perlu ditulis oleh pelajar adalah antara 650 hingga 700 patah perkataan. Oleh itu pelajar janganlah menulis lebih daripada 700 patah perkataan kerana lebihan itu tidak lagi diambil kira. Sebagai contoh, jika pelajar menulis 800 patah perkataan, bererti bahagian K akan berada pada 100 patah perkataan yang terakhir, yang tidak lagi diambil kira (tidak dibaca dan diperiksa). Dengan demikian, karangan berkenaan dianggap tiada K dan sudah tentulah keberkesanannya turut terjejas.

4 SOALAN KARANGAN

Terdapat banyak soalan karangan yang berkehendakkan dua aspek IS, misalnya “faktor dan langkah mengatasi”, “sebab dan akibat”. “kebaikan dan keburukan” dan lain-lain. Untuk menjawab soalan seumpama ini, pelajar hendaklah mengemukakan IS secara seimbang dan dicadangkan tiga IS bagi setiap bahagian. Jika mengemukakan lima IS dicadangkan tiga IS bahagian pertama dan dua IS bahagian kedua.

5 BAHAN SOKONGAN

Bagi menghasilkan karangan yang bermutu, bahan-bahan sokongan, seperti contoh, bukti, pendapat, perangkaan/data, dan lain-lain yang relevan dengan perkara yang ditulis, haruslah dimasukkan. Perkara ini penting untuk menguatkan lagi idea yang diutarakan dan sekali gus dapat meyakinkan pembaca.

6 BAHASA DAN PENYAMPAIAN

Walau sebaik manapun idea yang ingin disampaikan tetapi keberkesanannya belum terjamin jika pelajar gagal menguasai aspek bahasa dengan baik. Perkara ini merupakan suatu kenyataan kerana bahasa merupakan wahana untuk menyampaikan buah fikiran seseorang. Oleh itu, pelajar seharusnya menguasai benar-benar pelbagai struktur ayat, tatabahasa, ejaan, aspek mekanis (tanda baca) dan aspek-aspek yang lain untuk menghasilkan karangan yang benar-benar menggambarkan kematangan.


KESIMPULAN

Tiada jalan mudah untuk memperoleh sesuatu yang cemerlang, melainkan dengan berusaha. Dalam hal ini, pelajar hendaklah tidak jemu-jemu berusaha membaca, merujuk, menyalin karangan terbaik dan membuat latihan karangan serta berbincang dengan rakan ataupun guru agar pelajar kurang menghadapi masalah apabila menduduki peperiksaan STPM yang akan menjelang. Ikhtiar terakhir ialah memohon doa ke hadrat Ilahi, agar segala usaha kita diberkati-Nya. Insya-Allah.

Selasa, 20 Mac 2007

Dari Wikipedia Bahasa Melayu Diperolehi daripada "http://ms.wikipedia.org/wiki/Bahasa_Melayu_Kuno"

Sebelum kedatangan pedagang India ke Kepulauan Melayu, bahasa yang digunakan oleh masyarakat setempat dikenali sebagai Bahasa Melayu Purba. Bahasa ini kemudiannya dinamakan Bahasa Melayu Kuno setelah mendapat pengaruh India. Bahasa Melayu Kuno mencapai kegemilangannya dari abad ke-7 hingga abad ke-13 pada zaman kerajaan Sriwijaya sebagai lingua franca dan bahasa pentadbiran. Mereka yang bertutur bahasa Melayu Kuno merangkumi Semenanjung Tanah Melayu (Kini Semenanjung Malaysia), Kepulauan Riau dan Sumatera. Bahasa Melayu Kuno diterima ramai kerana:
· Bersifat sederhana dan mudah menerima pengaruh luar.
· Tidak terikat kepada perbezaan susun lapis masyarakat
· Mempunyai sistem yang lebih mudah berbanding bahasa Jawa.

Pengaruh Sanskrit dan Hindu

Bahasa Melayu Kuno banyak dipengaruhi oleh sistem bahasa Sanskrit. Ini kerana kebanyakan masyarakat Melayu ketika itu beragama Hindu dan Bahasa Sanskrit telah menjadi bahasa bangsawan dan mempunyai hierarki yang tinggi. Selain itu, sifat bahasa Melayu yang mudah dilentur mengikut keadaan juga antara penyebab bahasa asing seperti sanskrit diterima. Ini boleh dibuktikan daripada pengaruh tulisan atau aksara Pallava dan Devanagari yang datang dari India, kata-kata pinjaman daripada bahasa Sanskrit, rangkai-rangkai kata pinjaman daripada bahasa Sanskrit, dan fonem-fonem Sanskrit. Kesan daripada bahasa sanskrit ini menyebabkan penambahan kosa kata Bahasa Melayu Kuno. Contoh contoh perkataan yang diambil daripada Bahasa Sanskrit adalah seperti syukasyitta, athava, karana, tatakala dan sebagainya. Bahasa Melayu Kuno tidak mempunyai pengaruh Parsi atau Arab.
Perkaitan antara Bahasa Melayu Kuno dan Bahasa Melayu Moden dapat dilihat daripada perkataan perkataan yang kekal daripada dulu sehingga sekarang seperti curi, makan, tanam, air dan sebagainya, serta perkataan yang mempunyai bentuk atau format yang serupa seperti dalam jadual jadual di bawah:
Bahasa Melayu Kuno Bahasa Melayu Moden
vulan bulan
nasyik asyik
mangalap mengambil
mamava membawa
saribu seribu
dangan dengan
vanakna banyaknya
sukhacitta sukacita
ko ke

Awalan ni- menjadi di-
Penggunaan awalan di- dalam Bahasa Melayu Moden sama dengan awalan ni- dalam Bahasa Melayu Kuno dan awalan diper- sama seperti nipar-.
Bahasa Melayu Kuno
nimakan - dimakan
niminumna - diminumnya
niparvuat- diperbuat

Awalan mar- menjadi ber-
Awalan ber- dalam Bahasa Melayu moden hampir sama dengan awalan mar- dalam Bahasa Melayu Kuno.
marvanum -berbangun
marvuat -berbuat
Akhiran -na menjadi -nya
Akhiran -na yang digunakan dalam Bahasa Melayu Kuno sama dengan -nya pada masa kini.
vinina - bininya
vuahna - buahnya
Secara ringkasnya berikut merupakan ciri ciri Bahasa Melayu Kuno
· Penuh dengan kata-kata pinjaman Sanskrit seperti tatkala, air dan sebagainya
· Bunyi b ialah v dalam Bahasa Melayu Kuno. Contohnya bulan ialah vulan
· Bunyi e pepet tidak wujud. Contoh: dengan - dngan atau dangan
· Awalan ber- ialah mar- dalam Bahasa Melayu Kuno (contoh: berlepas-marlapas)
· Awalan di- ialah ni- dalam Bahasa Melayu Kuno (Contoh: diperbuat - niparvuat)
· Ada bunyi konsonan yang diaspirasikan seperti bh, th, ph, dh, kh, h (Contoh: sukhatshitta)
· Huruf h hilang dalam bahasa moden (Contoh: semua - samuha; saya - sahaya)
Batu bersurat dan candi
Salah satu bukti sejarah bahasa Melayu yang penting ialah batu bersurat. Beberapa batu telah ditemui di sekitar Sumatera dan Jawa yang memperlihatkan penggunaan Bahasa Melayu kuno pada abad ke-7. Tulisan yang digunakan ialah aksara (alphabet) Pallawa iaitu sejenis tulisan yanb berasal dari selatan India. Berikut adalah antara batu bersurat yang ditemui.

· Batu Bersurat Kedukan Bukit (Palembang), bertarikh 605 Tahun Saka, bersamaan dengan 683 M. Tulisan yang terdapat pada Batu Bersurat ini menggunakan huruf Palava.
· Batu Bersurat Talang Tuwo (Palembang), bertarikh 606 Tahun Saka, bersamaan dengan 684 M. Batu
· Batu Bersurat Kota Kapur (Bangka), bertarikh 608 Tahun Saka, bersamaan dengan 686 M.
· Batu Bersurat Karang Brahi (Jambi), bertarikh 614 Tahun Saka, bersamaan dengan 692 M.
· Batu bersurat di Gandasuli, Jawa Tengah (832 M) ditulis dalam huruf Nagiri.
Batu Bersurat Pagar Ruyung (1356 M)
Pengaruh agama Hindu dan Buddha cukup kuat dalam bahasa dan budaya pada zaman bahasa Melayu kuno. Bahkan banyak candi yang dibina di Alam Melayu yang dipengaruhi oleh budaya Hindu dan Buddha dari India, seperti candi-candi di Lembah Bujang, Muara Takus dan Pagarruyung di Sumatera, dan candi Borobodur dan Prambanan di Pulau Jawa.
Bahasa Melayu Kuno dan Kerajaan Melayu
Bahasa Melayu juga merupakan bahasa yang diguna pakai dalam kerajaan Melayu kuno. Kerajaan-kerajaan Melayu kuno yang diketahui adalah (tidak menurut sebarang susunan) ialah
· Oc-eo
· Lembah Bujang
· Ko-ying
· Kerajaan Funan
· Srivijaya
· Kerajaan Angkor
· Majapahit
· Kedah Tua
· Melaka

Isnin, 5 Mac 2007

BATU BERSURAT KEDUKAN BUKIT (683M)


Teks di bawah ialah bentuk bahasa Melayu yang terdapat pada batu bersurat abad ketujuh, iaitu batu yang tertua yang dijumpai di Kedukan Bukit, Palembang.
Swasti Shri
Shakawarsatita 605 ekadashi
Shuklapaksa wulan Waishakha dapunta
Hiyang naik disambau mengalap siddhayatra
Di Saptami Shuklapaksa Wulan
Jyestha dapunta hiyang marlapas dari Minanga Tamwan (Tamvar?)
mawawa jang bala dua laksa
dangan ... dua ratus
tsyara disambau dangan jalan
Saribu tlu ratus sapuloh
dua banyaknya. Datang
di Matajap (Mataya?)
sukhatshitta.
Di pantshami shuklapaksa Wulan
...laghu mudik datang
marwuat manua... Syriwijaya
jayasiddhayatra subhiksa.
CATATAN:
i. Yang berhuruf condong ialah perkataa-perkataan Melayu.
ii. Bahasa lain, Sanskrit.
iii. Tanda .... ialah bahagian yang tidak dapat dibaca
iv. Perkataan (nama-nama tempat) yang ditulis dalam kurungan disertai tanda tanya (?) ialah alternatif nama tempat yang sama.
TUGASAN: terjemahkan teks di atas!

CIRI-CIRI BAHASA MELAYU KUNO

Ciri-ciri khusus BMK ialah seperti berikut:

1. Aspek tatabahasa dan struktur ayat tidak dapat dikaji dengan jelas kerana batu bersurat itu merupakan catatan pendek dan ringkas, bukan ayat-ayat penuh. Ini disebabkan ada di antara batu-batu bersurat itu yang telah terpecah bahagian-bahagiannya.

2. Perkataan yang digunakan bercampur aduk dengan perkataan Sanskrit

3. Terdapat keselarasan vokal pada perkataan-perkataan bahasa Melayu, seperti a - a, u - u dan i - u, misalnya bala, marga, laksa, mudik, tuwi, niminumnya.

4. Terdapat beberapa kata yang tidak wujud lagi dan tidak ditemui langsung dalam bahasa Melayu klasik seperti tuvi - dengan, inan - itu, tamwal - sirih, talu - rosak/siksa, tlu - tiga, wela - batas, sarak - pisah.

5. Kesejajaran bunyi-bunyi yang terdapat dalam kata-kata bahasa Melayu kuno dengan bahasa Melayu sekarang, iaitu /w/ ( bunyi separuh vokal bibir) dengan /b/ (bunyi plosif/letupan dua bibir ) contohnya wunuh - bunuh, tuwa - tuba, wuat - buat, wuah - buah, wuluh - buluh.

6. Sesetengah kata dalam bahasa Melayu kuno telah mengalami perubahan makna sekarang contohnya, kita - kamu ( pengertian singular ), kamu - kamu ( pengertian jamak) tmu/temu - mendapat, sapuluh dua - dua belas.

7. Awalan ni yang digunakan sebagai kata kerja pasif dalam BMK, contohnya niwunuh - dibunuh, nikenai - dikenai.

8. Awalan kata kerja ma, mem atau mang dalam BMK dihubungkan dengan meN, contohnya, mamava - membawa, mangujari - menghubungi, manghidupi - menghidupkan.

9. Awalam mar dalam BMK membawa maksud ber , misalnya marvuat - berbuat, marlapas - berlepas, marsarak - berpisah.

10. Bahasa Melayu kuno mempunyai empat vokal iaitu vokal depan sempit /i/, vokal belakang sempit / u/ , vokal depan separuh sempit / e / dan vokal depan luas / a /. Tidak kedapatan vokal tengah corak pendek. Vokal ini digugurkan atau digantikan dengan vokal /a /, contohnya lapas - lepas, sapuloh - sepuluh, ngan/dangan - dengan.

11. Dalam BMK terdapat rangkap gugus konsonan atau dipanggil juga gugusan konsonan contohnya, mw samwua - semua, ti tlu - tiga, dng dngan - dengan.

12. Banyak terdapat konsonan yang diaspirasikan dalam bahasa Melayu kuno disebabkan pengaruh daripada bahasa Sanskrit, contohnya dh - siddhayatra, kh - sukhatshitta, sh -shuklapaksa, th - jyestha, gh - laghu

13. Dalam bahasa Melayu kuno terdapat kata-kata pasif dan aktif, kata aktif ditandai oleh awalan ma, mang dan mem sedangkan kata-kata pasif ditandai dengan awalan ni.

BAHASA MELAYU KUNO

1. Asas kepada Bahasa Melayu Kuno ialah bahasa Sanskrit. BMK dapat dikaji kerana pada zaman inilah terdapatnya bukti konkrit pertama tentang bentuk dan sifat bahasa Melayu. Bukti ini diperolehi dari batu-batu bersurat yang dijumpai sejak tahun 683 M. Batu-batu bersurat ialah bukti catatan tertua tentang bahasa Melayu.

2. Perihal kewujudan kerajaan Sriwijaya dan hal ehwal yang berkaitan dengan kehidupan di bawah naungan kerajaan itu dibuktikan oleh penemuan batu-batu bersurat pada abad ke-7 di Sumatera, iaitu

i. Batu bersurat di Kedukan Bukit, Palembang (683 M)
ii. Batu bersurat di Talang Tuwo, Palembang (684 M)
iii. Batu bersurat di Kota Kapur, Pulau Bangka (686 M)
iv. Batu Bersurat di Karang Brahi, Meringin, Hulu Jambi (686M)

( Perkataan-perkataan yang digunakan bercampur di antara perkataan Melayu kuno dengan perkataan Sanskrit. Perkataan itu ditulis dalam huruf Palawa, sejenis tulisan India Selatan purba. )

3. Selain dari itu terdapat juga batu bersurat dan patung yang terhasil dalam zaman Sriwijaya ditemukan juga di tempat lain, seperti di
i. Gandasuli, Kedu, Jawa Tengah 832M
ii. Bangkahulu 1000M
iii. Padang Lawas, Tapanuli 1029M
iv. Padang Rocore, Batanghari

( Perkataan yang ditulis di permukaan prasasti, patung yang dijumpai di Padang Rocore juga masih dalam keadaan campur aduk antara Melayu kuno dan Sanskrit. Bahasa Melayu kuno pada batu bersurat di Gandasuli ditulis dalam huruf Nagiri, nama sebuah daerah di India Utara. )

4. Kajian ke atas batu-batu bersurat itu akhirnya membawa kepada rumusan ciri-ciri bahasa Melayu Kuno iaitu

1. Bahasa Melayu jelas memperlihatkan pengaruh bahasa Sanskrit, terutama dari segi kata-kata pinjaman. Hal ini terjadi kerana pada waktu itu bahasa Melayu tidak mempunyai kata-kata yang sesuai untuk memperkatakan perkara-perkara dan konsep-konsep baru yang dibawa dari kebudayaan asing. Oleh itu bahasa Melayu terpaksa meminjam daripada bahasa masyarakat yang membawa konsep-konsep baru itu.

2. Bahasa Melayu telah tersebar luas dan berfungsi sebagai lingua franca.

3. Bahasa Melayu itu kebanyakannya ditulis oleh raja. Oleh itu dapat dibuat kesimpulan bahawa bahasa Melayu kuno telah menjadi bahasa rasmi dan bahasa untuk urusan pemerintahan di istana.

4. Bahasa Melayu kuno bersifat kosmopolitan, menerima pengaruh dari luar terutama pengaruh bahasa Sanskrit.

Asal Usul Bahasa Melayu

1. Bahasa Melayu merupakan ahli keluarga/ subkeluarga bahasa Indonesia/Sumatera, manakala keluarga bahasa Indonesia/Sumatera pula ialah keluarga bahasa di bawah rumpun bahasa Austronesia. Keluarga bahasa yang lain di bawah rumpun Austronesia ialah Melanesia, Mikronesia dan Polinesia.

2. Rumpun bahasa Austronesia pula ialah rumpun bahasa yang berada di bawah filum Austris. Terdapat beberapa filum bahasa yang lain yang melahirkan jurai rumpun, keluarga dan subkeluarga yang lain pula.

3. Bahasa Melayu tergolong ke dalam keluarga Nusantara dan di bawah rumpun Bahasa Austronesia. Keluarga Nusantara ini mempunyai kira-kira 200 - 300 bahasa yang menjadi subkeluarga. Bahasa Melayu pula berada dalam subkeluarga Sumatera. Bahasa-bahasa di bawah subkeluarga Sumatera ialah

Kumpulan Bahasa Sumatera / Indonesia

1. Aceh
2. Gayo
3. Batak (Karo, Toba, Angkola-Mendailing, Sumalungun)
4. Minangkabau
5. Melayu (Riau, Melayu, Jakarta, Kubu, Moluku )
6. Nias
7. Lampung
8. Orang Laut
9. Simalur
10. Nias
11. Rejang
12. Enggano
13. Mentawai
14. Loncong
15. Lain-lain

4. Menurut catatan sarjana yang bernama M. Sylvain Levl, pada tahun 1931, bahasa Melayu telah dikenal pasti oleh orang Cina sebagai bahasa Kun Lun dan oleh orang India sebagai bahasa Dwipantara sejak abad pertama Masihi lagi. Pada abad ke-4, bahasa Melayu sudah digunakan sebagai bahasa catatan sejarah sebagaimana yang tertera pada batu bersurat atau prasasti di Campa, iaitu sebuah kerajaan Melayu di Indocina. Sejak abad itu juga bahasa Melayu menjadi wahana penyampaian ajaran moral dan agama dan hal ini dapat dikesan pada batu bersurat Dong Yen Cau di Teluk Tourane, Vietnam Selatan (ketika itu Campa).

5. Antara bahasa yang banyak di dalam keluarga Sumatera/Indonesia, bahasa Melayulah yang paling pesat berkembang berbanding dengan bahasa-bahasa lain. Terdapat beberapa faktor yang menyebabkan hal ini, iaitu

a. Sifat kesederhanaan bahasa Melayu itu sendiri dan mudah menerima pengaruh luar.
b. Sifat bahasa Melayu yang mudah lentur.
c. Tidak terikat kepada perbezaan susun lapis masyarakat
d. Mempunyai sistem yang lebih mudah berbanding dengan bahasa Jawa.

Khamis, 1 Mac 2007

Bersama Profesor Emeritus Datuk Dr. Nik Safiah Karim

PADA masa ini istilah 'bahasa Melayu' dan 'bahasa Malaysia' digunakan secara bertukar ganti. Hal ini mengelirukan beberapa pihak dan saya kerap ditanya tentang hal ini. Yang menjadi persoalan utama ialah apakah beza antara kedua-dua istilah ini, dan bolehkah istilah-istilah ini bertukar ganti.Dari sudut ilmu bahasa, istilah yang tepat ialah bahasa Melayu, yang memberi maksud bahasa ibunda kelompok manusia yang bergelar orang Melayu. Perkara ini sama dengan istilah bahasa Jepun, bahasa Perancis dan bahasa Inggeris. Dalam peredaran masa, istilah yang dikaitkan dengan kelompok manusia juga membawa pengertian bahasa kebangsaan sebuah bangsa, yakni sebuah entiti politik. Bahasa yang digunakan oleh orang Jepun menjadi bahasa kebangsaan negeri Jepun. Bahasa yang digunakan oleh orang Perancis menjadi bahasa kebangsaan negara Perancis. Dalam kedua-dua kes ini, istilah bahasa Jepun dan bahasa Perancis membawa dua pengertian, iaitu bahasa orang Jepun dan orang Perancis dan bahasa kebangsaan negara Jepun dan negara Perancis.Kadang-kadang orang dalam sesebuah negara tidak homogen atau sejenis sifatnya tetapi terdiri daripada kelompok etnik lain, misalnya di negara Perancis, selain orang Perancis terdapat juga orang-orang dari Timur Tengah yang menuturkan pelbagai jenis bahasa Timur Tengah seperti bahasa Arab, bahasa Maghribi dan bahasa Algeria. Mereka ini menjadi warganegara Perancis dan menerima serta menuturkan bahasa kebangsaan negara Perancis tanpa mengetepikan bahasa ibunda masing-masing. Namun bahasa Perancis kekal namanya, tidak diubah untuk disesuaikan dengan kelompok-kelompok manusia lain yang tinggal di Perancis.

Kes orang-orang Inggeris lagi menarik. Orang-orang Inggeris tinggal di sebuah negeri yang bernama England dan menuturkan bahasa Inggeris (English) yang juga menjadi bahasa kebangsaan negara tersebut. Sewaktu England bergabung dengan Scotland, Wales dan Ireland dan membentuk sebuah negara baharu yang bernama United Kingdom, bahasa Inggeris dipilih sebagai bahasa kebangsaan, tetapi orang-orang Scotland, Wales dan Ireland tetap menggunakan bahasa sendiri. Nama bahasa kebangsaan mereka tetap English dan tidak diubah menjadi 'the United Kingdom language' atau sebarang nama lain untuk menggambarkan negara baharu itu. Apabila kelompok manusia dari United Kingdom menjelajah ke kawasan-kawasan lain dan menubuhkan negara-negara baharu, iaitu di benua Amerika dan Australia, nama bahasa kebangsaan negara-negara baharu ini kekal sebagai English, walaupun nama negara masing-masing ialah Amerika Syarikat, Kanada, Australia dan New Zealand. Mereka tidak terasa terdesak untuk menukar nama bahasa kebangsaan itu kepada 'the American language' atau 'the Canadian language' atau 'the Australian language' atau 'the New Zealand language.'Malaysia juga, pada mulanya, mempunyai pendirian yang sama.

Dari segi ilmiah dan sejarah, nama bahasa kita ialah bahasa Melayu (istilah Inggerisnya ialah Malay), yang merupakan juga nama bangsa kita. Itulah juga istilah yang digunakan dalam Perlembagaan kita. Tetapi, dalam pergolakan sosiopolitik, dalam proses pembangunan negara, terdapat keadaan beberapa kelompok manusia bergabung untuk menubuhkan sebuah negara. Kelompok masing-masing mempunyai bahasa ibundanya sendiri tetapi salah satu daripada bahasa kelompok yang bergabung ini dipilih sebagai bahasa kebangsaan. Bahasa-bahasa lain tetap kekal digunakan dalam kalangan kelompok masing-masing. Agar penerimaan bahasa kebangsaan menjadi lebih cepat, nama bahasa yang dipilih itu diubah, mengambil nama negara. Pembaharuan ini dilakukan untuk menjadikan bahasa itu diterima oleh semua rakyat sebagai bahasa mereka. Ini berlaku di Indonesia. Dari segi penduduk, penutur Jawa jauh lebih besar jumlahnya. Namun, bahasa Melayu yang dituturkan oleh kelompok manusia yang agak kecil telah dipilih sebagai bahasa kebangsaan negara baharu atas sebab-sebab tertentu. Bahasa Melayu diubah namanya menjadi 'bahasa Indonesia' supaya semua rakyat Indonesia menerimanya sebagai bahasa kebangsaan mereka dan perpaduan akan tercapai dalam masa yang lebih singkat. Pendekatan ini disebut pendekatan sosiopolitik, pendekatan yang memberi penekanan kepada aspek pembinaan unit politik atau kenegaraan, dan yang mengetepikan alasan ilmu.

Kepada persoalan yang manakah istilah yang lebih sesuai antara 'bahasa Melayu' atau 'bahasa Malaysia', jawapannya ialah: kedua-duanya tidak salah. Namun, sebagai ahli bahasa dan bercakap dalam konteks ilmu bahasa, yang lebih tepat ialah istilah 'bahasa Melayu', kerana istilah tersebut mempunyai asas ilmu dan sejarah. Amalan ini juga dipegang oleh kebanyakan negara maju yang lain, seperti bahasa Inggeris, bahasa Jepun, bahasa Arab, bahasa Perancis, bahasa Jerman dan lain-lain.

Cintailah bahasa Kita, Kalau Tak Kita Siapa Lagi.

Selamat datang dan selamat berkunjung ke BLOG BAHASA MELAYU STPM, iaitu satu blog yang akan membincangkan masalah-masalah pengajaran dan pemelajaran mata pelajaran Bahasa Melayu peringkat Sijil Tinggi Persekolahan Malaysia (STPM). Sebenarnya blog ini pada awalnya saya cipta khusus untuk menyelesaikan masalah P & P yang berlaku kepada pelajar-pelajar saya tetapi rupa-rupanya jga mendapat kunjungan dan maklum balas yang positif daripada guru-guru dan pelajar-pelajar sekolah lain. Semoga blog ini mampu menarik minat pelajar-pelajar mempelajari Bahasa Melayu dan seterusnya membentuk satu bentuk media interaksi yang berkesan antara guru dan guru, guru dan pelajar, juga antara pelajar dengan pelajar.

Kertas Bahasa Melayu STPM (910) adalah antara kertas yang paling diminati dan diambil oleh ramai calon STPM. Kertas ini terbahagi kepada 2 bahagian ialatu Kertas 1 dan Kertas 2. Bagi Kertas 1 iaitu kertas aneka pilihan, terdiri daripada 60 soalan aneka pilihan yang merangkumi pemahaman (linear dan bukan linear) beserta 10, dan 50 soalan lagi merangkumi tajuk-tajuk Sejarah Asal Usul dan Perkembangan Bahasa Melayu (6 soalan), Dinamika Bahasa Melayu (8 soalan), Pengetahuan Sistem Bahasa Melayu (33 soalan) dan Semantik (4 soalan).

Kertas 2 (Kecekapan Berbahasa) terbahagi kepada 4 bahagian iaitu Bahagian A (Karangan), Bahagian B (Rumusan), Bahagian C (Alih Bentuk teks) dan Bahagian D (Analisis Kesalahan Bahasa).

Mungkin bahan-bahan yang terdapat dalam blog ini tidak disusun mengikut sukatan, tetapi saya mengharapkan bahan-bahan ini dapat digunakan dengan baik oleh pelajar-pelajar dan guru-guru. Jumpa lagi!